|
قفل
مثل ذهن تو بسته مثل چشم هایت بی خود نیست الاغ ها را هم شبدیز می بینی دست های تو هنوز در اصطبل پرویز مشغول از کاه کوه ساختن است پاهای تو نا آشنای تمامی را ه های منتهی به من دستمال خشونت کدام حس زمخت لامسه است روح من دارد ساییده می شود مثل کلیدی که به هیچ قفلی نمی خورد ** من از گذر گاه سینه تو می گذرم شاید فرق میان دو کوه را به تو نشان دهم ** یک روز همه چیز باز می شود حتی آغوش تو روی سینه سنگی من
+ نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387 و ساعت
20:44 |
بلا تکلیف
مثل همین واژه ها که نمی دانند مرا چگونه رسم کنند تا در فرهنگ چشم های تو جا بیافتم * بلا تکلیف تمام کابین ها از یک تا هرچه دلت بخواهد آواره در من که حالا یک گوشی ام زیر سکوت لب هایی که شیر مادر نخورد تا من داماد عشق باشم نه فرزند آق شده ی تردید * بلا تکلیف روی میز زیر چکشی که تو مقابل آن نیستی تا به آب بسپاری تمامی این روز هایم را که در بستگی چشم های تو گم می شود * تکلیف من با شمع در دست تو روشن می شود روشن کن تا بلا تکلیف نمرده باشم وقتی که با اولین ضربه یک موجود سلولی می شوم
+ نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در شنبه بیست و دوم تیر 1387 و ساعت
17:43 |
خاموش نمی شوی
تنها نقطه ی روشن آخرین کابوس خاموش نمی شوی به کدام سلول مغز من در رفته ای فرمانده ی حس سوزش در قلب دوست دارم در امتداد شلیک چشم زمین و زمان زانو می زنم ** خاموش نمی شوم تا در گردشی تلخ از حلقوم تو فوت شوم به دست باد و : "به سلامت" احتضار تمام ** من در قبرستان زیر سیگاری خاک می شوم تا تو بمانی با همه ی سیگارها + نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در جمعه چهاردهم تیر 1387 و ساعت
17:44 |
می شود محض خدا باز کمی صبر کنی؟
بعداین کشته ی فردای تورا قبر کنی می شود سر بکشم بیشه ی چشمان تو را باز آهو بشوی...شکل مرا ببر کنی نا مسمان شده چشمات مگر این کفراست که در این معبد خاموش مرا گبر کنی سوختم از عطش برق نگاهت ای کاش لحظه ای جو دلت را تو کمی ابر کنی شک نکن..قافیه ها باز تو را می خندند تو اگر بر سر این فاصله ها جبر کنی با توام رهگذر کوچه ی تنهایی من می شود محض خدا بازکمی صبر کنی + نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387 و ساعت
13:8 |
بی جهت در مخ من عامل ویروس نشو
"ما که رسوای جهانیم" تو جاسوس نشو خواب سنگین غزل های دلم کامل شد بی سبب قافیه ی درهم کابوس نشو قرن ها می گذرد نعش من اینجا دفن است تو گرفتار طناب سر ناقوس نشو من که در سینه ی این موج شبی گم شده ام پلک بارو نکن و پت پت فانوس نشو روز تو می گذرد از شب بارانی عشق شب و روز تو به راه است تو مایوس نشو + نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در دوشنبه سیزدهم خرداد 1387 و ساعت
18:0 |
آره قبول دارم که زیاد اهل اینترنت و این جور چیزا نیستم که بخوام هر روز پشت این صفحه ی بی عاطفه بشینمو هی دنبال این حروف بگردم تا بتونم دو کلمه حرف بزنم یا بشنوم.راستش یه زمانی شاعرا رو خیلی راحت می شد توی پارکا و فضای بازجنگلا و لب دریا واینجور جاهای دنج پیدا کرد و ملودیهای ناب شعر رو ازلباشون چید. اما حالاچی؟نمی خوام بگم سنتی فکر می کنمو بابه بای دیگران نمی تونم به روز باشم اما هنوزم احساس میکنم شاعر جماعت جاش تودل تنگ غروبه.چشماش لایق رنگین کمون پاییزیه گوشهاش آشیونه ی جیک جیک نتهای بال بال زن موج دریاست و.....اینه که هر وقت تو خودم گم میشمو دچار جزام ویرانگر اما دل انگیز شعر میشم اونوقته که باید تو جلسه ی ملاقات من با غروب یا در همایش سنگهای سر خورده ی لب دریا دنبالم بگردنوووواما به هر صورت راستش باز دلم براتون تنگ میشه و به همین دیدارهای سیگنالی هم راضی یم چون واقعا دوستتون دارم مخصوصا اونهایی که منو(( آسمون)) ابری میخوان.
+ نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در دوشنبه سیزدهم خرداد 1387 و ساعت
17:46 |
به ساحت مقدس آقا امام زمان (عج) امشب از اين غوغـا وقتي گـذر كـردي وقتـي بـر ايـن دنيـا آقـا نظـر كــردي قلـب خيـابـان را از غصـه پـر ديـدي ذهـن گـم مـا را يك لحظـه كاويــدي وقتـي كه چرخيـدي در كوچـه و بازار دوز و كلـك ديدي ، انصـاف را بـردار! ديـدي زهـم دورنـد دسـت بـرادرهـا در كوچه جـا مانـده چشمـان مـادرهـا يا اينكـه حس كردي احساس مظلومي از ريشـه خشكيـده ، اميــد محكـومـي يك لحظـه پيمودي احسـاس دوران را ذهـن تب آلـود خامـوش «جــولان» را خون در دل پـاك «هذَا الْبَلَـدْ» ديـدي رنـج همـه عالـم در «في كبـد» ديــدي ديدي كه خشكيـده «وَالتّينْ وَ الزِّيتـون» آن شب كه طوفان برد انباري از «ماعـون» در دشت خون گشتي يك باغبان ديـدي ديـدي كه تنهـاينـد گل هـاي تبعيــدي يا مقصدت امشب خاك «فلسطين» بـود ديدي كه خون جاري از «دير ياسين» بود ديدي كه خاموش است آن شهـر آواره بستــه دهانـش را يـك مشـت خمپـاره يك لحظـه تا «غـزّه» رفتـي و برگشتـي دريايـي از اشــك چشمـان تـر گشتـي داغ عطـش ديدي بر شانـه هاي «نيـل» از عــاج پوتيـن قـوم بنــي قابيــل ديـدي كه بر دل هـا قصـد گذر دارنـد حتـي درختـان هـم داس و تبـر دارنــد ديـدي كه افتـاده هـر گوشـه آهويـي داغــي به دل دارد هـر سـو پرستويــي يـا اينكـه تا كابـل يك پلـك پيمـودي در كـوچ بي مقصـد همبـال گـل بـودي ديدي كه مي گريد لب تشنه يك كودك آن جـا كه مي بـارد بر سـر فقط موشـك وقتي سخـن گفتـي با طفـل «بغـدادي» ديـدي سفـر كـرده از چشـم او شــادي ديـدي كه ترسيـده آن خـاطر پـر پـر احسـاس بــد دارد بمـب نـوازشـگــر وقتـي سراپـايت آقـا پـر از غـم شـد قلـب پـر از مهـرت لبريــز ماتـم شــددستـي ببـر بالا مـا را دعايــي كــن مـا را ببـر بـا خود راهـي به جايـي كـن + نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در سه شنبه شانزدهم بهمن 1386 و ساعت
9:31 |
اکنون که روزگار بیرق عزا بر افراشته است و پیشانی بند سرخ (یا حسین)بر پیشانی سیاه خورشید نور سبز شهادت می افشاندتمام اشک هایت را خبر کن. بغض پنجره را بشکن در گلوی بادوخاموشی ستاره را بر تارک اندوه آسمان صدا بزن.اینجا نوحه ی بدرود رود از لب های خشک صحرا به گوش می رسد.
آه ای باد حیران در خود بپیچ از دریغ و دردکه غنچه ی پر پر بازگشت زلال باغبان باغ وفا را ناامیدبه انتظار نشسته است و حتی سنگ ازآه بر لب مانده اش سینه می درد. آه ای خارهای پست رفته به پای طفلان عشق خاک بر چهره ی خوارتان که ردپای لطافت آسمانی را بوسه ی ترنم نگشتید. آه ای سراب تار ای فرات بی آبرو ای خیره سر سنگ دل بی چشم رو...تفو بر تو تا ابدکه برق وفا را در چشمان زلال ماه آن ماه بنی هاشم دیدی و آب نگشتی. تفو بر تو ای خیزران ای جدا گشته از شاخسار سبز عشق..ای عصای دست نا مردی خیانتگران. آه ای کوه بلند هرچه غم کوه سینه سرشار از غصه ی نا مردی و ستم سر فرود آر بر پای بانوی درد و دوا بانوی شب زنده دار کنار پهلو شکسته ای..تو آیا بر بستر درد مادر نشسته ای؟بانوی دیده فرق دو نیم پدر بانوی هرچه اشک در عالم چکیده به تشت پراز خون جگر.اکنون ای کوه بلند غم تمام اشک هایت را خبر کن و سر فرود آربر پای بانوی درد و دوا بانوی مرد کربلا + نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386 و ساعت
19:21 |
روز روشن چشم دنیا خواب بود
سنگ هم از تشنگی بی تاب بود راه را کج کرد رود بی حیا غنچه ای در انتظار آب بود *** کاش نام آن سیاهی شب نبود خیزرانی خورده بر آن لب نبود غرش برقی نزد از ذوالفقار فاطمه آن شب مگر زینب نبود *** مشک ای امید خشک آرزو جان مولایم نریزی آبرو اننی مقتول للحب الحسین جای من این را تو بعد از من بگو *** آب از دستان او سیراب شد عشق را نوشید پس بی تاب شد خیره در چشمان عباس حسین خشک شد شرمنده شد نا یاب شد *** گلبن پرپر به دست باد رفت یک کبوتر زخمی بی داد رفت کور می شد کاش چشم روزگار تا نبیند آنچه بر سجاد رفت *** اشک در چشمان مردی گر گرفت یک صدف از ابر رحمت در گرفت لحظه ای افتاد بر پای حسین شکل و رنگ باز گشت حر گرفت + نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 و ساعت
18:52 |
در این جهنم غم فکری به حال من کن
حوای دور از آدم فکری به حال من کن با هم . ولی غریبه آن لحظه های زیبا از یاد رفته کم کم فکری به حال من کن آواره ام همیشه تا بی نشان تقدیر دنبال سایه سارم فکری به حال من کن در این کویر قطبی جمعند بی تو حس سرد و مذاب با هم فکری به حال من کن در ذهن خشک احساس پوسیده حس ریشه دست زلال زمزم فکری به حال من کن رگبار بی هیاهو چون شاخه ای شکستم بر من ببار نم نم فکری به حال من کن دنیا همین دو روز است فردا مرا نداری فردا تویی و ماتم فکری به حال من کن + نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در دوشنبه سوم دی 1386 و ساعت
13:17 |
|
درباره وبلاگ
ابراهیم بردبار:شاعر /نویسنده/کارگردان.....
طراح قالب
|
