اروند

چه بهت سردو غمگینی میان دست تو تا من

عجب تکرار گویایی سکوت چشم تو با من

دلم خوش لحظه هایم را برایت هدیه آوردم

ولی هنگام رفتن شد شب تقسیم"ما"تا"من"

همه تفسیر من"آیا" جواب چشم تو"اما"

ببین چون نقطه چین جاری پس از تکرار"اما"من

برو ای سبز فردایی شمال آنجاست من خشکم

جنوبم سرنوشتم این ندیده خواب فردا من

زلالی آرزویم شد فقط یک قطره از دریا

همان یک قطره خشکیدو همیشه چشم دریا من

 

 

نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در دوشنبه سی و یکم تیر 1387 ساعت 19:49 موضوع | لینک ثابت

قفل

    مثل ذهن تو

بسته

    مثل چشم هایت

بی خود نیست الاغ ها را هم

                شبدیز می بینی

دست های تو

      هنوز در اصطبل پرویز

               مشغول

                       از کاه کوه ساختن است

پاهای تو

        نا آشنای

          تمامی را ه های منتهی به من

        دستمال خشونت

                       کدام حس زمخت لامسه است

        روح من 

                    دارد ساییده می شود

                    مثل 

                    کلیدی که به هیچ قفلی نمی خورد 

**

من

        از گذر گاه سینه تو

                می گذرم

                شاید

                    فرق میان دو کوه را

                                 به تو

                                 نشان دهم

**

یک روز

      همه چیز باز می شود

      حتی آغوش تو

      روی

        سینه سنگی من

                

                

 

نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387 ساعت 20:44 موضوع | لینک ثابت

بلا تکلیف

مثل همین واژه ها

      که نمی دانند مر

      چگونه رسم کنند

      تا در فرهنگ چشم های تو

                          جا بیافتم

*

بلا تکلیف

تمام کابین ها

       از یک تا هرچه دلت بخواهد

                        آواره در من

       که حالا یک گوشی ام

       زیر سکوت لب هایی

                       که شیر مادر نخورد

      تا من

      داماد عشق باشم

      نه فرزند آق شده ی تردید

*

بلا تکلیف

روی میز

       زیر چکشی که تو

                    مقابل آن نیستی

      تا به آب بسپاری

                   تمامی این روز هایم را

                   که در بستگی چشم های تو

                                    گم می شود

*

تکلیف من

با شمع در دست تو

           روشن می شود

روشن کن

         تا بلا تکلیف نمرده باشم

         وقتی که

               با اولین ضربه

                      یک موجود سلولی می شوم

                

 

 

نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در شنبه بیست و دوم تیر 1387 ساعت 17:43 موضوع | لینک ثابت

خاموش نمی شوی

تنها نقطه ی روشن آخرین کابوس

خاموش نمی شوی

به کدام سلول مغز من

                   در رفته ای

فرمانده ی حس سوزش

                    در قلب دوست

دارم

در امتداد شلیک چشم زمین و زمان

                    زانو می زنم

**

خاموش نمی شوم

تا در گردشی تلخ

                  از حلقوم تو فوت شوم

                  به دست باد

                  و : "به سلامت"

                  احتضار تمام

**

من

در قبرستان زیر سیگاری

                خاک می شوم

تا تو

بمانی با همه ی سیگارها

 

نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در جمعه چهاردهم تیر 1387 ساعت 17:44 موضوع | لینک ثابت