اروند

قفل

    مثل ذهن تو

بسته

    مثل چشم هایت

بی خود نیست الاغ ها را هم

                شبدیز می بینی

دست های تو

      هنوز در اصطبل پرویز

               مشغول

                       از کاه کوه ساختن است

پاهای تو

        نا آشنای

          تمامی را ه های منتهی به من

        دستمال خشونت

                       کدام حس زمخت لامسه است

        روح من 

                    دارد ساییده می شود

                    مثل 

                    کلیدی که به هیچ قفلی نمی خورد 

**

من

        از گذر گاه سینه تو

                می گذرم

                شاید

                    فرق میان دو کوه را

                                 به تو

                                 نشان دهم

**

یک روز

      همه چیز باز می شود

      حتی آغوش تو

      روی

        سینه سنگی من

                

                

 

نوشته شده توسط ابراهیم بردبار در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387 ساعت 20:44 موضوع | لینک ثابت